Kilometr zero – Dunaj ( Ukraina )

Po odwiedzeniu zamieszkałej przez staroobrzędowców ukraińskiej Wenecji – Wilkowa – popłynęliśmy niewielkim stateczkiem w kierunku Morza Czarnego, do punktu 0 km. Nie ma możliwości dotarcia tam drogami lądowymi. Sama lokalizacja punktu 0 km zmienia się, ponieważ delta nieustannie rośnie, przesuwając się w kierunku morza nawet o kilka metrów rocznie. Do czasu wybudowania zapory Derdap w rejonie Żelaznej Bramy roczny przyrost delty był znacznie większy. W latach 1830–1870 delta wysuwała się w morze o kilkadziesiąt metrów rocznie, powiększając swoją powierzchnię o kilka kilometrów kwadratowych. W okresie 1870–1920 rozpoczęto regulację rzeki. Tempo przyrostu pozostawało nadal wysokie – delta zwiększała się o około 3 km², a linia brzegowa w tym czasie przesunęła się o kilka kilometrów. W latach 1920–1950 kanały i drogi wodne ograniczyły naturalny dopływ osadów do niektórych ramion delty, co spowodowało częściowe zamulanie mniejszych jezior deltowych. Tempo przyrostu delty zaczęło spadać, a nowe lądy powstawały wolniej. W okresie 1950–1990 dalsze regulacje rzeki oraz budowa tam doprowadziły do zmniejszenia ilości osadów docierających do delty, a tym samym do ograniczenia jej przyrostu do 1–2 km². Po 1990 roku delta nadal rośnie, przesuwając się o 10–40 metrów rocznie, jednak znacznie wolniej niż w XIX wieku. Oznaczenie kilometrażu Dunaju powstało w XIX wieku wraz z rozwojem żeglugi rzecznej i handlu międzynarodowego. Punkt 0 km przy ujściu rzeki miał ułatwiać nawigację statków oraz standaryzację map hydrograficznych. Pomnik oznaczający 0 km był już wielokrotnie przenoszony w miarę rozrastania się delty.