Muzeum Transportu w Londynie – Wielka Brytania
Historia muzeum zaczęła się w latach 20. XX wieku, gdy London General Omnibus Company podjęła decyzję o zachowaniu dwóch zabytkowych omnibusów konnych oraz wczesnego autobusu silnikowego, aby przyszłe pokolenia mogły je zobaczyć. Były to pierwsze obiekty przyszłego muzeum. Z biegiem lat liczba eksponatów rosła, a kolekcja w latach 1963–1972 XX wieku była udostępniana publiczności jako część Museum of British Transport w starym garażu autobusowym przy Clapham High Street. Później, w 1973 roku, przeniesiono ją do Syon Park w zachodnim Londynie jako London Transport Collection, gdzie była przechowywana oraz częściowo prezentowana zwiedzającym. W tym czasie przygotowywano przebudowę dawnej hali targowej warzyw, owoców i kwiatów w Covent Garden na stałą siedzibę muzeum. Gdy budynek był gotowy, kolekcję przeniesiono do nowej lokalizacji i 28 marca 1980 roku została ona otwarta dla publiczności jako London Transport Museum przez księżniczkę Annę. Muzeum działa w dwóch siedzibach w Londynie. Główna siedziba w Covent Garden nosi nazwę swojej macierzystej instytucji. Druga, zlokalizowana w Acton, to London Transport Museum Depot, który jest przede wszystkim miejscem przechowywania historycznych artefaktów i jest udostępniany zwiedzającym w wyznaczone dni w ciągu roku. Ja byłem w tej pierwszej. Cała kolekcja liczy około 450 tysięcy obiektów, w tym pojazdy – od XIX-wiecznych omnibusów po współczesne autobusy, metro i kolej miejską – a także modele, plakaty, mapy oraz urządzenia związane z transportem miejskim w Londynie. Część kolejowa Muzeum Transportu Londynu ukazuje rozwój londyńskiej kolei podziemnej i naziemnej od XIX wieku aż po czasy współczesne. Ekspozycja koncentruje się przede wszystkim na London Underground, czyli najstarszym metrze na świecie, którego początki sięgają 1863 roku. Można tu zobaczyć oryginalne wagony z różnych epok – od ciężkich, drewnianych wagonów parowych z XIX wieku, przez pierwsze elektryczne składy metra, aż po bardziej nowoczesne pociągi znane z drugiej połowy XX wieku. Szczególnie interesujące są wagony z okresu początkowej elektryfikacji metra, które pokazują, jak wielkim przełomem technologicznym było odejście w 1890 roku od trakcji parowej w podziemnych tunelach. Wśród najcenniejszych eksponatów znajduje się lokomotywa nr 23 – parowa lokomotywa o układzie 4-4-0, zbudowana przez firmę Beyer Peacock w 1863 roku. Pracowała ona aż do lat 30. XX wieku. Najstarsze eksponaty to wagony z okresu wczesnej kolei podziemnej, kiedy pociągi były jeszcze ciągnięte przez lokomotywy parowe. Szczególne miejsce zajmują wagony pierwszych elektrycznych linii metra z końca XIX i początku XX wieku. Kolejne eksponaty ukazują rozwój taboru w okresie międzywojennym, gdy coraz większy nacisk kładziono na komfort pasażerów, bezpieczeństwo oraz jednolity wygląd pojazdów. W muzeum prezentowane są również pojazdy z drugiej połowy XX wieku. Przykładowe lokomotywy i wagony znajdujące się w kolekcji to: Bogie Stock Coach (ok. 1900) – wagon pasażerski z epoki przejściowej, używany początkowo w składach parowych, a później dostosowany do pociągów elektrycznych; 1890 Electric Underground Train – jeden z pierwszych elektrycznych składów metra na świecie, ilustrujący moment przejścia z napędu parowego na elektryczny; Metropolitan Railway Carriages (ok. 1900) – wczesne wagony metra używane na trasach powierzchniowych i podziemnych przed pełną elektryfikacją; oraz wagony District Railway („District” Stock) z lat 20. i 30. XX wieku, czyli elektryczne wagony podmiejskie linii typu sub-surface, częściowo prezentowane w kolekcji muzeum.W Covent Garden eksponowana jest wybrana część taboru, która najlepiej ilustruje historię metra i kolei miejskiej. Większość pełnych składów, większych wagonów oraz materiałów kolejowych znajduje się w London Transport Museum Depot w Acton. Kolejnym środkiem komunikacji szynowej w Londynie był tramwaj, który funkcjonuje od 31 marca 1860 roku, kiedy otwarto pierwszą linię tramwaju konnego. W ekspozycji znajduje się tramwaj konny z 1882 roku o numerze 284, jeden z ponad 300 zamówionych w USA. Został on sprzedany w 1910 roku, gdy linie zostały zelektryfikowane, i przez większość późniejszego życia służył jako kurnik w hrabstwie Kent. Od 1907 roku tramwaj znany jako E/1 stał się standardowym modelem obsługiwanym przez London County Council i najliczniejszym typem tramwaju w Londynie. Egzemplarz znajdujący się w muzeum kursował aż do 1952 roku. Ja widziałem jedynie jego model, choć muzeum posiada oryginał – zachowany w 71 procentach. nnym tramwajem, który widziałem, był tramwaj numer 102, jeden z sześciu zbudowanych w 1910 roku dla West Ham Corporation Tramways. W szczytowym okresie londyńska sieć tramwajowa była jedną z największych w Europie. Tramwaje w Londynie zlikwidowano 5 lipca 1952 roku, by przywrócić je ponownie w 2000 roku. Część muzeum z ekspozycją samochodów https://www.naokoloswiata.pl/muzeum-transportu-w-londynie-wielka-brytania/
