Ogród zoologiczny w Perth – Australia
W 1897 roku Albert Le Souef, dyrektor zoo w Melbourne, został poproszony o znalezienie odpowiedniego miejsca pod budowę nowego ogrodu zoologicznego. Wybrał teren w South Perth, położony niedaleko rzeki Swan. Był to obszar o powierzchni około 16,6 hektara, porośnięty naturalną roślinnością. Pierwszym dyrektorem nowego zoo został jego syn, Ernest Albert Le Souef, który odegrał ogromną rolę w rozwoju placówki. Prace budowlane rozpoczęły się w czerwcu 1897 roku, a 17 października 1898 roku nastąpiło oficjalne otwarcie Perth Zoo. Do pierwszych wybudowanych obiektów należały dwie jaskinie dla niedźwiedzi, małpiarnia, pawilon dla ssaków oraz model zamku przeznaczony dla świnek morskich. Wśród pierwszych prezentowanych zwierząt znalazły się orangutan, dwie małpy, cztery strusie, para lwów, tygrys oraz dwa łabędzie nieme. W ciągu pierwszych dziewięciu miesięcy działalności zoo odwiedziło około 53 tysięcy osób. Dużą wagę przywiązywano nie tylko do zwierząt, ale również do otaczającej je roślinności. Ciekawostką jest fakt, że gleba w South Perth była bardzo piaszczysta i uboga w składniki odżywcze. Przez dwa lata codziennie przywożono nawozy, aby odpowiednio przygotować ziemię pod nasadzenia. Jednym z poważniejszych problemów był również niedobór wody. Dopiero odkrycie w 1899 roku, na głębokości 567 metrów, wód artezyjskich umożliwiło stworzenie systemu nawadniania. W 1904 roku zoo odwiedziło już około 71 tysięcy osób. W 1932 roku uruchomiono kolejkę, a w 1947 roku otwarto karuzelę, która szybko stała się jedną z atrakcji szczególnie lubianych przez rodziny z dziećmi. Wielki Kryzys gospodarczy przyniósł poważne problemy finansowe. Brakowało pieniędzy na utrzymanie obiektów, przeprowadzanie napraw oraz zakup nowych zwierząt. Ernest Le Souef, który kierował zoo przez 35 lat, zgodził się nawet na obniżenie własnego wynagrodzenia, aby pomóc w utrzymaniu placówki. W 1932 roku zarządzanie zoo przejęła państwowa instytucja State Gardens Board. Również podczas II wojny światowej działalność ogrodu zoologicznego była mocno ograniczona. Na jego terenie wykopano rowy ochronne dla odwiedzających, a klatki niebezpiecznych zwierząt dodatkowo wzmocniono na wypadek bombardowań. Po wojnie zaczęto stopniowo odchodzić od przetrzymywania zwierząt w niewielkich betonowych klatkach z metalowymi kratami. Zamiast tego budowano przestronne wybiegi, które miały w większym stopniu przypominać naturalne środowiska poszczególnych gatunków. W 1954 roku, po 54 latach utrzymywania cen na niezmienionym poziomie, opłata za wstęp do zoo została podwojona. W 1957 roku po raz pierwszy pojawiły się w nim zwierzęta charakterystyczne dla Australii – dziesięć kangurów i dwa emu. W 1962 roku do zoo przybyły dwie młode samice słonia azjatyckiego. W latach 70. XX wieku otwarto pawilon dla zwierząt nocnych oraz nowe woliery. W 1981 roku udostępniono zwiedzającym pawilon dla małp człekokształtnych, a także wybiegi dla mniejszych małp i mrówkożerów workowatych. W drugiej połowie lat 80. rozpoczęto opracowywanie koncepcji zagospodarowania terenu zoo oraz jego najbliższego otoczenia. W 1991 roku otwarto African Savannah – pierwszą w zoo specjalnie zaprojektowaną ekspozycję immersyjną. Jej głównym założeniem jest stworzenie wrażenia przebywania w naturalnym środowisku zwierząt. Zamiast tradycyjnych metalowych krat i klatek stosuje się ukryte fosy, naturalne zagłębienia terenu lub niemal niewidoczne, cienkie siatki rozpięte wysoko nad głowami zwiedzających. Dzięki temu odwiedzający mogą spacerować specjalnymi kładkami i ścieżkami, obserwując zwierzęta, które często poruszają się swobodnie wokół nich. W sierpniu 1993 roku rozpoczęto usuwanie starych betonowych wybiegów dla niedźwiedzi. W momencie ich powstania, w latach 50., uważano je za nowoczesne rozwiązanie. Prace rozbiórkowe objęły około 6000 ton betonu i stali. Usunięcie tych konstrukcji umożliwiło przygotowanie terenu pod rozwój ekspozycji azjatyckiego lasu deszczowego. W latach 90. kontynuowano rozwój ekspozycji prezentujących australijską faunę. Wprowadzono również programy hodowlane tygrysów sumatrzańskich i gibonów srebrzystych. W 1998 roku zoo obchodziło swoje setne urodziny. W latach 1998–1999 ponad 150 ssaków australijskich, wyhodowanych w zoo, zostało wypuszczonych na wolność do ich naturalnych siedlisk. Na początku XXI wieku Perth Zoo coraz wyraźniej koncentrowało swoją działalność na ochronie zagrożonych gatunków i ich naturalnych siedlisk. Szczególną uwagę poświęcano takim zwierzętom jak tygrysy sumatrzańskie, orangutany, gibony srebrzyste oraz rodzimym gatunkom występującym w Australii Zachodniej. Trudny okres ogród zoologiczny przeżywał również podczas pandemii COVID-19. Obecnie w Perth Zoo mieszka ponad 1300 zwierząt reprezentujących około 130 gatunków. Ogród zajmuje powierzchnię około 17 hektarów i każdego roku odwiedza go niemal 940 tysięcy osób. Perth Zoo podzielono tematycznie na kilka dużych stref, z których każda prezentuje charakterystyczne środowiska przyrodnicze i zamieszkujące je gatunki. 1. Australian Bushwalk – Australia. To przestrzeń nawiązująca do australijskiego buszu. Można tu zobaczyć kangury, koale, kolczatki, wombaty, emu, quokki i diabły tasmańskie. Właśnie tutaj po raz pierwszy w życiu zobaczyłem kolczatkę, i to podczas karmienia. Później udało mi się spotkać ją również w naturalnym środowisku. 2.African Savannah – Afryka. Przestrzeń przypominająca afrykańską sawannę. Żyją tu między innymi żyrafy, zebry, lwy, nosorożce i surykatki. 3. Asian Rainforest – Azja. Tropikalny las deszczowy, w którym można zobaczyć tygrysy sumatrzańskie, słonie azjatyckie, orangutany i niedźwiedzie malajskie. 4. Australian Wetlands – australijskie mokradła. Strefa przedstawiająca australijskie tereny podmokłe, zamieszkiwane przez rodzime gatunki ptaków wodnych, żółwie i krokodyle. 5. Reptile Encounter – świat gadów. Miejsce, w którym prezentowane są różne gatunki gadów, w tym węże i jaszczurki. 6. Primate Trail – świat naczelnych. Strefa poświęcona naczelnym, w której można obserwować małpy, gibony i lemury. To doskonała okazja do przyjrzenia się ich codziennym zachowaniom, wspinaczce oraz interakcjom społecznym.







































































